oradaki insanın şimdiye ebediyeti..

bu gün sanırsam biraz daha soğuk
ve bugün sanırsam saçlarım avuçlarıma biraz daha fazla batıyor..

sevdiğim gözlerime bakıyor kirpiklerim biraz fazla uzun diye sanki
o da yapıyor.. o da oynatıyor dudaklarını... o da bakıyor ayaklarına...
o da..

sevdiğim sen de mi oradaki insanın koluna giriceksin yarın?
sen de mi oradaki insanın şimdiye ebediyetine ortaksın?...

o kendi yarınlarını sıçıyor!!!

insanlar sanırsam nefes almıyorlar.
kendi dünyalarına ağır gelen gerçekleri, onların boklarını süpüren, umutları bi tarafına sürekli batan fakir çöpçülerin suratlarına tükürüyorlar...

evet o da..
evet evet sen de..

-"şimdi sende herkes gibisin" demek gelir o çöpçünün içinden...
Yok, deme kalsın.

Şairin yüzüne de tükürür bunlar.

Sejr

yanarak doğarken kör bakan gözlerimiz.. bir kere bile bu huyundan asla vazgeçmemiştir..

.... ve bu sert dinletide unutuyorum o kör o emilen ruhumla zamanın suratının tam orta yerine tükürerek, nasıl acizce elimde ateşimi tutmak zorunda olduğumu, soru soramayışımı, ölmek için konuşamayışımı, seçim denilen iplerin boğazımdan saydam olmadan geçmeyişini... yokki! ne fayda... yalan gözlerle asla doğrular bize görünmeyecekler!!!... yanarak ve kör doğduk hepimiz..

Sabah yıldızı-na borçlumuyuz? yüzüne bakmaya da mecbur muyuz?

Bu katalepside inkar yok.. Ruhumuzun çatlaklarına bazen "sabah yıldızının ışıkları" girmeli...

Hapishanedeki Havuz

Hapiste olduğunu fark etmeyen , hapisten çıkma arzusunu da hissedemez..

insanlar hızla akan yaşamın yanında küçük bir havuz kazarlar, işte o havuzda kokuşur , ölüp giderler..

Havuz kazarsın yada kazmazsın.. yada başka bişey kazarsın..

yada kazmalımısın?..